Brw warszawa

nona hr. Kicińskiego. Francuski poeta przefasonował na modłę pseudo-klasyczną tragedję na wskroś romantyczną, usunął z aktu V scenę spowiedzi i komunji królowej męczennicy, aby nie razić uczuć katolickich, a wiersz jedenasto-zgłoskowy nierymowany zamienił na trzynasto-zgłoskowe aleksandryny. Za jego śladami poszedł tłómacz polski, oddając dzieło Szyllera w stylu Osińskiego i Felińskiego, wierszem rymowanym, potoczystym i deklamacyjnym. Tragedję wystawiono dla popisu Rakiewiczowej, później dopiero Modrzejewska, grając bohaterkę, wtłoczyła do dawnego tekstu rolę Marji w przekładzie M. Budzyńskiego, który w wierszu jedenastozgłoskowym rymowanym dał transpozycję mniej pompatyczną, bardziej zbliżoną do oryginału, chociaż brakło mu poetyckiego polotu. Pod względem literackim, tekst tak skombinowany raził nierówną łataniną — ale w owych czasach mało dbano o podobne drobiazgi.
Pojawiały się oprócz tego w Teatrze Wielkim stare melodramaty jak "Tułacz" przeróbka z powieści Sue'go (Le juif errant) albo "Życie szulera" głośny wtedy, jaskrawy utwór d'Ennery'ego z moralną tendencją i potępieniem hazardu, oraz "Muszkieterowie", dramat w jedenastu obrazach, wykrojony także z powieści Aleksandra Dumas'a (ojca), którą się zachwycały liczne rzesze czytelników.
Były to ostatnie blaski zamierającego romantyzmu. Synem jego naturalnym nieco zwyrodniałym stał się na scenie melodramat o budowie luźnej, z mnóstwem epizodów, działający dosadnie na masy, za pomocą silnych efektów i niezwykłych dekoracyi jak np. falowanie morskich bałwanów z płótna, poruszanego z dołu kijami w sposób dość prymitywny,