Opony Matador cena

sprowadzać do poziomu prozy, ale uchwyciwszy ton właściwy, należy iść za myślą, zachować przestanki, robić właściwe oddechy, a melodja i rytmika wiersza wtedy spontanicznie same się wyłonią. W komedji zaś, zachowując naturalność tonu, najznakomitsi aktorowie dążyli do możliwego urozmaicenia odcieni, gdy rutyniści trzymali się czasem szarej jednostajności. Starano się o wydobycie wszystkich możliwych tonów niewielkiej skali ludzkiego głosu o urozmaicenie kolorytu mowy za pomocą wrodzonego bogactwa, timbru i barwy głosowej. Dykcja dramatyczna i poetyczna polska dlatego jest trudną, ponieważ unika śpiewności, sztucznego uwydatniania rytmiki, naciskania rymów. Podczas pierwszej bytności w teatrach paryskich ucho polskie nie może się zrazu oswoić z deklamacją francuską w tragedji i dramacie, chociaż opiera się ona na wrodzonej melodji języka, na rasowo francuskim patosie i posiada swoje muzy-
kalne przedziwności. Dykcja komedjowa zwłaszcza w Teatrze komedji francuskiej, a potroszę w innych teatrach dramatycznych paryskich jest tak przejrzystą, płynną, estetycznie wyrobioną, bogatą i naturalnie wdzięczną, że sprawia rozkosz słuchaczowi wrażliwemu na powaby żywego słowa. Mistrzowstwo konwersacji francuskiej osłania i podnosi czasem bardzo nawet nikłą treść sztuki o słabej dramatycznej akcji.
Dykcja polska w dramacie wierszowanym podobnie jak dykcja angielska i rosyjska nie znosi rozciągania wyrazów ani skandówki, ani sztucznego pauzowania w średniówkach, ani wogóle żadnej melopei, do której z natury skłonnym jest język włoski, najbardziej melodyjny na kuli ziemskiej.
W deklamacji estradowej polskiej ustaliła się