się i wprawą techniczną. Pożyteczne są wreszcie i małe zdolności, skojarzone ze szczęśliwymi warunkami postawy, głosu i twarzy, poparte doświadczeniem i rutyną. Obok orłów i mistrzów wybranych potrzebni są dla normalnej pracy scenicznej, aktorzy doświadczeni, wytrawni, sumienni podobnie jak obok wyścigowców i tęgich rumaków, konie pociągowe do pługa, brony i gospodarskiego wozu.
Tak samo jak w poezji lub malarstwie gra aktora pod względem artystycznym ma również cechy odrębne i indywidualne. Może być szkicową albo wykończoną, utrzymaną w szerokich konturach, albo misternie cyzelowaną, może być jaskrawą lub bladą, liryczną, nastrojową, albo zewnętrznie wyrazistą, skupioną albo ekspansywną, wreszcie swobodną, lekką, zamaszystą, improwizowaną, groteskową albo karykaturalną. Sztuka aktorska tem się różni od innych sztuk, że jest płynną i ruchliwą jak samo życie. Jej dynamika nie może być utrwaloną w formach wiekuiście stałych jak w poezji, rzeźbie lub malarstwie. Sztuka aktorska jest przelotną jak połysk słońca na fali, jak gra świateł na obłokach. Ale działanie jej silniejsze nieraz i bardziej bezpośrednie niż w innych sztukach nie przemija bez śladów w głębi dusz ludzkich, przyczynia się do uszlachetnienia człowieka przez artystyczną kulturę.
Pomimo znikomości swej sztuki aktor-artysta nie jest parjasem w wielkiej rodzinie twórców. W chwilach natchnienia porywa serca i umysły, tworząc akordy duchowego współżycia, zwyciężając marność prozy codziennej, dając rzeszom otuchę i wytchnienie wśród nędzy i trudów powszedniego żywota.