sceny krakowskiej, autora paru grywanych na scenach polskich monodramów, siostra wybitnego artysty Bolesława i Bronisławy Wolskiej zasłużonej aktorki na scenie krakowskiej. Urodzona 1838 roku rozpoczęła zawód sceniczny w towarzystwie Juljusza Pfeifra w r. 1854—od 1 października 1856 r. do 15 września 1858 r. była artystką sceny krakowskiej z pensją 4000 złotych polskich rocznie. Dyrektor Antoni Gubarzewski wystawił jej dla Warszawy pochlebne świadectwo talentu, wzorowej pilności i powodzenia na scenie, gdyż "publiczność każdy jej występ przyjmowała oklaskami".
Pozyskana dla sceny warszawskiej na mocy kontraktu zawartego dnia 4/16 Września 1858 r. otrzymała 600 rubli rocznej pensji. Zaślubiła bardzo młodo Wincentego Rakiewicza znanego i szanowanego w kołach artystycznych i towarzyskich architekta.
Wrogiem talentu Rakiewiczowej było macierzyństwo i wychowanie licznego potomstwa, które odrywało artystkę często od pracy scenicznej. Dlatego jej stosunek z Teatrem i Dyrekcją podlegał licznym fluktuacjom. Uwolniona od obowiązków w Grudniu
1863 r., przywrócona w listopadzie roku następnego
z poprzednią pensją, znowu w 1869 r. uwolniona, wkrótce potem powrócona do czynności. Na mocy kontraktu z dnia 1/12 października 1874 roku otrzy mała 10 rubli od występu bez gwarancji — później widocznie praca szła bardziej normalnie, stosunki z Dyrekcją się wyrównały, gdyż w październiku 1878 r. przyznano artysce 1250 rubli rocznej pensji oraz 3 rs. do występu z gwarancją 10 występów na miesiąc. W r. 1896 podniesiono feu do rs. 4 — w r. 1896 do rs. 5 — w r. 1897 otrzymała Rakiewiczowa pensji