Opony Cooper

pragnień i pożądań a serce drży tajemną rozkoszą. Jako Pawłowa odczuła doskonale naturę chłopki—prawą, wierną, serdeczną trochę despotyczną, jak zwykle bywają nasze Magdy, Baśki i Marysie, gdy przewodzą nad Wojtkami i Antkami. Rola ta była mistrzowskiem skojarzeniem realizmu z poezją. Artystka brała wzór z natury, chwyciwszy doskonale ton gwary kujawskiej, ale po swojemu upiększyła tę postać, wykończoną z dotknięciem pastelowem, drgającą życiem, pełną uroku, naturalnej szczerości. Wśród znamion roli, które, idąc za twórcą komedji, ujęła z wielkim artyzmem w ramy rodzajowego obrazu, wyróżniał się rys upartego przywiązania chłopki do ukochanego dziedzica, serdecznej wierności, która się zlewa z pokorą, ale także z poczuciem praw, nabytych przez dłuższe współżycie. Ton ludowy roli ani na chwilę nie popadał w trywialność. Pomimo wybryków rezolutnej kobieciny, broniącej swego "kochania" choćby kłamstwem i podstępem, Pawłowa czuła serdeczną tęsknicę, zwłaszcza w ślicznej piosence, której nutki gubiła, niby ziarnka rozsypanego sznurka pereł, ścierając kurze na meblach. W tem arcydziele gry komedjowej, charakterystycznej, artystka odczuła głęboko rzewność ludową, nadając roli koloryt barwny, soczysty, zniewalając prawdą w każdym akcencie, w każdej intonacji głosu.
PamiÄ™tam BakaÅ‚owiczowÄ…, jako WandÄ™ Å?oniew-skÄ… w "Mentorze" Fredry (syna) — byÅ‚a salonowÄ…, eleganckÄ… wdówkÄ…, ale zarazem PolkÄ… z krwi i koÅ›ci, podnoszÄ…c bladÄ… rolÄ™ subtelnem wykoÅ„czeniem i ciepÅ‚em w scenach budzÄ…cej siÄ™ miÅ‚oÅ›ci.
W całym szeregu komedji jednoaktowych i bluetek francuskich grała z wdziękiem, szykiem, elegancją,