Opony Kleber cennik

W dramatach Wiktora Hugo jako "Marja Delorme i aktorka Tisbe w "Angelu Malipieri" łagodziła Modrzejewska z wielkim smakiem jaskrawości romantyczne, nadawała tym figurom czar poezji — niemogła jednak utrzymać dłużej na repertuarze bezkrwistych lirycznych konstrukcyj, które na scenie francuskiej ratuje patos romantyczny, cudna melodja języka i wiersza w ustach artystów pierwszorzędnych.
Idealnie piękna jej Kleopatra w tragedji Szekspira, rzeźbiona stylowo, pełna egzotycznej miękkości w leniwych kołyszących się ruchach, malownicza i ponętna na łożu, na tarasie pałacowym, pod gwiaździstem niebios sklepieniem, miała właściwy sobie temperament, energję, wzruszając tragicznym bólem, wobec śmierci kochanka. Z powodu estetyzmu artystki, Lady Makbet niebyła może dość groźna i ponura. Ubrała ją Modrzejewska w pyszny kostjum średniowieczny, jako żonę szkockiego magnata, rozpuściła długie przetykane wstęgą warkocze, zachowując charakter północny i pierwotny. W oddanej znakomicie arcy-scenie somnambulizmu snuła się morderczyni jak widmo. Podświadoma męczarnia wyrzutów sumienia brzmiała w tonach ciężkich, wysilonych, przerywanych cichymi jękami, które się wydobywały z podziemia duszy. Obraz psychopatyczny poety, okazującego w tej dziedzinie intuicję niezwykłą w swym wieku, zamieniła na wizję, dziwnie suggestywną, estetyczną i malowniczą z pozami godnymi wielkiego rzeźbiarza. W drgnieniach chorej wyobraźni, w przyciszonych, sennych tonach, czuć było reakcję kobiecości, gwałconej przedtem przez ambicję i okrucieństwo. Jako Beatrix w szekspirowskiej komedji "Wiele hałasu o nic" wpadła Modrzejewska