przeważnie artystki, opierające się na pierwiastku liryczno-uczuciowym, na tem co nazwał pięknie Goethe: wiekuistą kobiecością. Typową przedstawicielką gry na wskroś subjektywnej była wielka Eleonora Duse, poetka niedoli kobiety, jako ofiary życia i świata, przenikająca każdą swą rolę potężną bezpośredniością wzruszenia, U nas Marcello-Palińska nadaje każdej roli cechę płomiennego temperamentu i nowoczesnej nerwowości. Nawskroś subjektywnym był wielki Żółkowski, odtwarzający każdą postać w blaskach sobie tylko właściwego komizmu. Do tej kategorji należy z obecnych protagonistów Mieczysław Frenkiel, przodownik modernizmu na scenie warszawskiej, z właściwą sobie metodą ekspresji, opartej na stopniowaniu półtonów.
Do wielkiej rodziny aktorów objektywnych należeli i należą przeważnie aktorzy realno — charakterystyczni jak: Ludwik Pańczykowski, pierwszy realista rodzajowy na schyłku doby romantycznej, Wincenty Rapacki pierwszy realista w szerokim stylu na scenie warszawskiej, Kazimierz Kamiński wielce oryginalny analityk, obserwator i cyzeler szczegółów, oraz Ludwik Solski twórczy artysta dramatyczno charakterystyczny o bardzo szerokiej skali. U niektórych artystów te cechy gatunkowe mieszają się ze sobą lub występują kolejno w różnych fazach rozwoju.
Idealizm lub realizm, klasycyzm albo romantyzm, subjektywizm lub objektywizm w twórczości aktora świadczą wymownie, iż w tej dziedzinie działają te same metody i właściwości umysłu, których wynikiem są różne prądy, dążności i metody myślenia, mające na celu pochwycenie, ujęcie sensu świata przez duszę ludzką. Sztuka w tym akcie wszechtwórczym dodaje