Deweloper Kraków

styczne, ogrzanem przez ciepło uczuć i porywów naturalnych.
Miałem sposobność przeprowadzić porównanie ról Modrzejewskiej w komedjach i dramatach francuskich z grą Sary Bernardt podczas występów znakomitej tragiczki francuskiej w Warszawie. Porównanie to rozjaśniło mi niektóre tajniki sztuki aktorskiej. Rzecz naturalna, że aktor-artysta czuje się najmocniej na gruncie utworów swojskich pisarzy, pokrewnych mu rasą, językiem, zwłaszcza w dramacie realistycznym. Więc i Sara Bernardt była mistrzynią przedewszystkiem w wielkich rolach repertuaru francuskiego, które polska artystka stylizowała nadto idealnie. Nic dziwnego, że Sara żywiej czuła i plastyczniej oddawała figury kobiece w "Damie kameljowej" "księżnie Jerzowej" Dumas'a(syna), we "Frou-frou" komedjo-dramacie Meilhac'a i "Sfinksie" Feuillet'a. Chwyciła w nich dosadniej temperament, francuską nerwowość i erotyzm, gdy Modrzejewska Polka z krwi i kości uwydatniła estetycznie stronę przeważnie uczuciową, wdzięk i liryzm miękki czasem elegijny chociaż w "Księżnie Jerzowej" nasza artystka mniej dosadnie w wybuchach dramatycznych, miała więcej dystynkcji i arystokratyzmu.
Aktorzy polscy wogóle po Francuzach grają najlepiej komedję i dramat francuski współczesny, niemogą jednak opierać się na bezpośredniej obserwacji, chociaż nadają czasem tem figurom właściwą werwę i lekkość. Że jednak nie wystarcza zwykła intuicja mogłem to zauważyć przy wykonaniu komedji Aleksandra Dumas'a (syna) "Przyjaciel kobiet", która u nas wypadła blado i niezajmująco pomimo gry Modrzejewskiej, Żółkowskiego i Królikowskiego, tym-