Windy dekarskie

może pominąć lub zmienić, gdyż inaczej gra jego byłaby z gruntu błędną i fałszywą. Żaden aktor niezrobi Hamleta ostrym brutalem, nie zamieni Otella lub Makbeta na elegijnych marzycieli, a Cześnika w "Zemście" na flegmatyka. Z drugiej strony, wcielając zjawy Wyspiańskiego takie jak Wernyhora, Stańczyk albo widziadła "Legionu" i "Akropolidy', pomimo koniecznej plastyki, aktor nie może ich oddać systemem gry realistycznej, bez uwydatnienia tonu symboliczno-nastrojowego.
Jednem z kapitalnych zagadnień sztuki aktorskiej, jest kwestja uwydatnienia stylu i charakteru dzieła, sprawa, co do której panują obecnie dość chaotyczne poglądy. Lekceważenie zasadnicze stylu może według mnie być dowodem ignorancji, braku kultury albo objawem anarchizmu w sztuce, który często prowadzi do barbarzyństwa. Dowolność lub dociąganie dzieł dawnych do pojęć lub mody najnowszej prowadzi niektórych inscenizatorów lub malarzy, tworzących dekoracje na bezdroża, wywołuje pomysły dziwaczne, źle skoordynowane albo nawet pokazy brzydoty.
A teraz, określiwszy różnice, cechujące twórczość aktora i poety, zapytam, jakie są pomiędzy nimi podobieństwa? Odpowiem krótko. Aktor podobnie jak poeta może być idealistą lub realistą i naturalistą, romantykiem lub klasykiem — gra jego może posiadać znamiona różnych szkół i kierunków. Niezależnie od takich cech i różnic istnieją dwie zasadnicze grupy, dwa gatunki artystów. Aktorzy subjektywni nadają każdej roli piętno swego indywidualnego pojęcia i odczucia, ściągają figurę sceniczną do swych warunków, aktorzy objektywni starają się zatracić swoje "ja" w przedstawianej postaci. Subjektywnemi są