Kinkiety

Recamier, ale była pani Holkopfowa, nadzwyczaj mile, dużo mówiąca i dużo o bliźnich wiedząca kobieta. Flegmatyczna z natury, umiała się jednak ożywić przy opowiadaniu ciekawych historyjek, których miała zawsze po kilkanaście w każdej kieszonce, a kieszonki miała nawet w gospodarskim fartuszku. Tak samo ożywia się napoleoński żołnierz, gdy opowiada batalie pod Arcole, Jena, Saragossą i t. d.
Poeta Lukrecyan w większem był zachowaniu u państwa Holkopfów, niż nawet sam Lafirydon, który przecie grywał u nich w teatrze amatorskim, i huśtał ładne dzieciaki. Niesprawiedliwość taka byłaby oburzyła każdego innego; ale Lafirydon nie był wcale zazdrosny, nawet o geniusz Lukrecyana z tego mianowicie powodu, że się czuł w duszy, "większym jeszcze i szerszym od niego geniuszem. Lukrecyan, mawiał on w zaufaniu do pani Ewy — niema tego liryzmu i tej potencyi dramatycznej co ja. "
— A cóż on ma? pytała pani Ewa. "Ma on.....
ma on tam coś.... odpowiadał z pobłażliwym uśmiechem, coś.... epickiego. " Pani Ewa dobrze nie zrozumiała odpowiedzi, ale pewną już była w duszy, że Lukrecyan to podrzędne stworzonko. O ko-