Obieg dokumentów

dziś z głodu jak Czattertony i Cerwantesy, ani po szpitalach jak Kamoensy, lecz wszakże nie jest to winą żyjącego społeczeństwa, tylko bogatych żon, tłustych spadków, odziedziczonych beneficiów, które nie pozwalają umrzeć geniuszowi tak jakby się należało, i jakby było przyzwoicie. Lukrecyan nie mógł umrzeć jak geniusz, ale się tem podobno nie zbyt trapił.
Aż mi przykro, że mówiąc o Pudłowie, mówię aż o dwóch poetach i o jednym uczonym, jak gdyby miasto nie miało już innych godnych reprezentantów, ale proszę mi darować przez wzgląd, że dwaj tak wielcy poeci, jak Lafirydon i Lukrecyan, żyli ze sobą w najściślejszej pozornej zgodzie, co się wieszczom rzadko podobno zdarza. Istotnie, całowali się serdecznie, schodzili się na herbacie u Holkopfa, podziwiali wspaniałe czerwone obicia mebel u tegoż, słuchali długich wywodów Holkopfa o autografice, całowali w rękę gospodarną i szczebiotliwą panią Holkopfową, i skreślali wspólną werwą, życiorysy najbliższych swych znajomych i przyjaciół. Dla celu poświęca się wiele, to też p. Holkopf nie żałował częstych wieczorków herbacianych, przyczyniających się wielce do utworzenia literackiego salonu. Nie było tu, co prawda, pani