choroba. Nie wiemy dokładnie, ale to niezawodna, że gdy czyjąś ogarnie wątrobę, to zaraz przykryje mu i serce. Mówi z chorego wątroba, a każdy wie, że głos ztamtąd nie sympatyczny. Lukrecyanowi ogarnęła mizantropia wszystkie rzeczone organa, tak, że mu się tylko została najżółciejsza żółć, i apetyt kąsania i szarpania. Życzliwi zrozpaczyli o wyleczeniu, nieprzyjaciele zaś, nieuwzględniający, że za chorobę nikt nie jest odpowiedzialny, odsądzili go stanowczo od zdrowego sądu, od bezstronnego i uczciwego zdania. Z tem wszystkiem, blask arystokratyczny jaki otaczał posiwiałą skroń kuzynki, ścisła przyjaźń Lukrecyana' z Holkopfem, których powinowate dusze odrazu się zrozumiały, milczenie jakoteż ironia, imponująca niektórym w Pudłowie, sprawiły, że mógł się liczyć do ozdobnych członków dyrektoryatu.
Wywierał on porówno z kolegami nacisk, i pewien rodzaj terroryzmu. Wielom wstrętna była ta figura woskowa, odzywająca się wtedy tylko, gdy się udało kogo potępić, ale wstręt ten dowodzi najwyższej nieznajomości chorób wątrobianych, i najzupełniejszej ignorancyi, w rzeczy wyższych przeznaczeń czyli tak zwanych: zapoznanych geniuszów. i Wprawdzie geniusze XIX wieku, nie umierają już