Druk kalendarzy

szego poety, a przecież i sam niegdyś pisywał dowcipne wiersze, jak naprzykład na owej maskaradzie. Trzymali się obydwa za ręce, we wszelkich interesach i przygodach, i wespół z hrabią Bębnowiczem i poetą Lukrecyanem, stanowili dyrektoryat, z którym się rachować trzeba było.
Przepraszamy czytelników, że tak poważnej i znakomitej figury, jaką jest poeta Lukrecyan, nie umieściliśmy na przedzie. Ale cześć i zasługa jaka się komu należy, nie zawsze przychodzi odrazu, omija ona często zdaleka i ucieka prawie; tej zaś niesprawiedliwości przyczyną, jest nie tyle los ile ludzie. Poetę Lukrecyana omijała cześć, podobnie jak djabeł progi kościoła. On i jego najbliżsi, niemieli ze zdumienia nad taką obojętnością, nad takiem nieuznaniem mass, a tymczasem massy, ani zastanowić się chciały, że istnieje w pośród nich kolos intelligencyi, erudycyi, charakteru, płodności poetycznej i dążeń ogarniających ludzkość całą. Massy piły codziennie kawę lub herbatę, jadły obiad, chodziły do teatru lub na bale, nic a nic nie troszcząc się o genjalną brzemienność istoty wybranej, oddychającej tem samom, co one powietrzem. Obojętność ta będąc niegodziwością w swoim rodzaju, wprawiła w takie wściekłe zgłupienie Lukrecyana, że po