Opony Sumitomo

nieutulonego żalu po ś. p. małżonce — syt wrażeń i marności tego świata, z doświadczeniem greckiego filozofa, osiadł w Pudłowie na dewocyi. I kto wie, czy potężne jego talenta nie byłyby marnie przepadły, gdyby nie zetknięcie się jego szczęśliwe z kilkoma znakomitościami miasta, jako z Holkopfem, z poetą Lafirydonem i z takimże Lukrecyanem. Ci po kilku zamienionych słowach, poznali w nim intelligencyi, głowę ministeryalną. Wmówili w niego zapał, obowiązek obdzielania społeczeństwa nazbieranym zapasem rozumu i doświadczenia, a że właśnie spadła na hrabiego jakaś suta sukcessya, dziesiąta już z kolei, więc nie stygnąc, założył wielki dziennik. Niedługo, dom jego stał się ogniskiem znakomitości Pudłowa, a hrabia najprzyjemniejszym amfitryonem, nie szczędzącym dla swych kolegów ani wina, ani gawędki, ani projektów. Goście w zamian, nie szczędzili apetytu, komplementów i oklasków. Najserdeczniejszy związek, który zazdrośni tylko mogliby nazwać "Towarzystwem wzajemnej admiracji", zawładnął wkrótce opinją miasta.
Poeta Lafirydon, jest to młodzian trzydziestoletni, płomienistego oka. Nie mówię: oczu, bo podobno zezuje. Czyni to jednak bardzo zręcznie, skoro pani Ewa z panią Michaliną kłóciły się o to zacięcie.