grzeczności i słodyczy dla wyższych i potężnych, opiekun artystów wszelkiego zawodu, literatów ślepo wierzących jego powadze i rozumowi; — uważany był za tak koniecznego i niezbędnego w Pudłowie, jak jest naprzykład niezbędne błoto w miasteczkach nie mających bruku. Tysiące interesów opierało się o jego radę, tysiące sprzeczek o jego rozum, tysiące potrzebujących protekcyi, o jego łaskę. Podawszy się na profesora autografiki, został mianowany, a liczne towarzystwa autograficzne, literackie i artystyczne, dobijały się o niego, jako o zaszczytnego członka.
Wiecznie żartobliwy, wszystko wiedzący, wszystkiego się domyślający, wszędzie się wtrącający, wypełnia chwalebnie stanowisko, jakie zajmuje w społeczeństwie. Sława uczonego badacza, jaką sobie wypracował mozolnem ślęczeniem w autografice, ścigać go będzie po wszystkie czasy, a jakkolwiek żadnego nie pozostawił dzieła, to jednak posiada cenne materyały, które ciągle, nie szczędząc zdrowia, sił, czasu i kosztów, pomnaża.
Po nim najpierwszy w znaczeniu, jest hrabia Bębnowicz, wdowiec bezdzietny, piękny pięćdziesięcioletni mężczyzna. Przejechawszy po Europie ogromną fortunę, — jeździł bowiem dla rozerwania