— Pracowałem zanadto długo....
— Pracował! ha, ha, ha, ręczę, że ani słowa roli nie umie.
— Nie umiem? bierz Melanjo rolę i przesłuchaj mnie. Zacznę od najważniejszego monologu w scenie 4-ej:
"Odkąd-że to dziki szał owładnął tak dalece tobą., luba moja, że niczem dla ciebie młodości wspomnienia, niczem miłość nasza zaprzysiężona pod.... zaprzysiężona... aha!... pod starym... tak... nie mylę się... pod starym wiązem... "
— Fuszer!
— Stracił pamięć!
— Przepraszam — wołał Macedończyk — a od czego sufler? Jeżeli tylko wiem o co chodzi i sens rozumiem, to marne słówko dopomoże sufler. Byłeś ty amancie nie zacinał, tak jak wczoraj. Jak stanął na "brzemieniu nieszczęść, " tak ani rusz dalej.
— Do porządku koledzy. Więc zgodziliśmy się na to, że to stajnia, że tu zostać nie możemy?...
— Ja pierwsza odmawiam współudziału. Jutro miałam grać Adryannę Lecouvreur, nie będę, a wątpię czy mnie kto zastąpi.