zręcznością, a zatopiony w tem studyum godzinami całemi, mało dbał o wykład profesorów, tak różny z jego przeznaczeniem. To też dziwacznym zbiegiem okoliczności, wydalono go ze szkół, ku wielkiemu zmartwieniu rodziców. Czas przepędzony w domu, obracał na usilne studyowanie podpisów w starych manuskryptach, w czem doszedł wielkiej doskonałości i rozgłosu. Obok tego poważnego kierunku pracy młodzieńca, komponował on jeszcze zgrabne wierszyki, z których korzystali nie tylko sami cukiernicy, ale i piękne panny, i liczni koledzy, zwłaszcza w porze karnawałowej i maskarad.
Lecz gdzież jest róża bez cierni? Na pewnej maskaradzie, wsunął jednemu z obecnych złośliwy czterowiersz, skutkiem którego wyzwany na pojedynek, stanął mężnie i walecznie. Nie przyszło wprawdzie do krwawej ofiary, ale pewna bogata panna, zakochała się w dowcipnym Janie Kapistranie na zabój, i krótko a węzłowato, ofiarowała mu swą rękę wraz z dwoma krociami. Pan Jan Kapistran przyjął jedno i drugie, ożenił się, a przeniósłszy się na stałą siedzibę do Pudłowa, stał się wkrótce jednym z najznakomitszych. Prawdomówny (co niektórzy brali za brutalną szorstkość), nie szczędzący surowych rad ubogim i maluczkim, pełen