Kosze z drutu

tłumy podziwiać mogły. Tyś uklękła pani, a ja znów zamknąłem oczy. Ale nagle usłyszałem jęk! Zadrżałem. Był to jęk głuchy, zrozpaczony, beznadziejny. Zbliżyłem się na palcach. Blada twarz twoja, bledszą się jeszcze wydała w tym światłocieniu, mogłem więc dostrzedz na niej wyraz tak silnej, tak przygniatającej boleści, że o małom się w głos nic rozpłakał. Nie śmiej się pani, jestem miękki, wyznaję, na łzy kobiece patrzeć nie mogę bez głębokiego wzruszenia. Może dla tego nie powinienem nigdy kochać, ażeby nie być zwiedzionym. Odeszłaś spojrzawszy na mnie z przelęknieniem, a ja... od tego czasu straciłem sen mój dobry, i mój spokój artysty, który dla każdego tworzącego jest wszystkiem. Ten wzgląd ostatni powinien cię zastanowić, pani, ciebie, która musisz mieć dobroć anioła i jego łagodność. Nie uniewinniam się nawet z mej śmiałości napisania listu, zostawiam to fałszywym. Nie śmiem prosić o odpowiedź, ale błagam gdy się kiedy spotkamy, o jedno spojrzenie twych wielkich czarnych oczu. Ma do niego prawo ten, który uczuł bratnio, nieznaną sobie boleść. Jan. "
Anna natychmiast po przeczytaniu, napisała te słowa: