Bramy ogrodzeniowe

się Bogu, że ta ma serce szlachetne, wielkie, lub, że przybita nieszczęściem, nie chcąc nikogo za powiernika, powierza się Najwyższemu, litosnemu dla wszystkich swych dzieci. I ja tam byłem wtedy — nie dla strapienia, ale dla ponurych cieni wspaniałego kościoła, w pośród których lubię snuć moje wspomnienia, moje mary przyszłości, moje Sardanapalowe zachcenia. O tak, jestem Sardanapalem w marzeniach! Nie ma wtedy dosyć drogich kamieni, złocistych szat, brylantowych rozturchanów, kwiecistych oaz, dla mych pragnień! Pożyczyłbym promieni od Boga, muzyki z niebiosów, tęczy z obłoków, siły od arcyszatana, bogactw z łona świata całego, ażeby przyodziać nimi w kształty, chimeryczną mą fantazyę. A gdyby fantazyi tych przedmiotem była kobieta, prawdziwie nie wiem u kogo by mi się zapożyczyć przyszło. Dla tego w samotnej świątyni, w ciemni tajemniczej łuków i arkad, pozwalającej mi zamknąć oczy i zapomnieć o rzeczywistości, marzyłem swobodnie. Szelest twej sukni pani — ocknął mnie nie mile, lecz rozciekawiło mnie to powinowactwo, w wyszukaniu sobie miejsca i godziny. Wziąłem cię z razu za dewotkę, których się boję niezmiernie, lecz przypomniałem sobie, że te przychodzą w dzień jasny i na to, aby je