Ultrafiltracja

— Ale nie do wodwilu! wtrąciła z docinkiem grająca subretki.
— Chcę wam powiedzieć coś ważnego.... — Słuchamy, słuchamy.
— Chcę wam zaproponować, abyśmy wpadli na dyrektora, i zmusili go do wyjazdu z tej mieściny. Ja nie mogę grać w szopie.
— Gdzie tam w szopie, w stajni.
— Dostałam już kataru.
— A ja plam na twarzy.
— Jest-to nieprzyzwoicie. Wezmą nas za najpospolitszych komedyantów.
— Prawda! wrzasnęli wszyscy chórem.
— Artysta pospolituje się, dla dyrektora nie możemy się poświęcać.
— Aha, dla tego to dał nam gażę z góry.
— Nie grajmy.
— Jutro jeszcze grać musimy, — pierwszy raz występuję w nowej sztuce! zawołał pierwszy amant.
— I we wtorek. Sprawiłem sobie umyślnie perukę'.
— Patrzaj, jaki Macedończyk skory, co mu się stało?
— Nie słyszycie? gra dla peruki?