Kwas askorbinowy

marznie pod twemi oknami, ścigając postać twą. marzeniem. A jednak mnie się zdawało wtedy, że iskra sympatyi tajemniczej, organizacyjnej, zatlona W mej wyobraźni, powinna zatlić twoją; zapomniałem, żeś mnie nawet zapewne nie widziała. Są. przeczucia i przeznaczenia nieomylne, z których szydzą limfatyczni, egoiści, a w które ja wierzę, bo stały się one niemal programem mego życia. Ilekroć poczułem wstręt do kogoś, uciekałem od niego, jak dzikie zwierzę, bałem się go niemal będąc pewny, że mi zaszkodzi; — i przeciwnie, ilekroć przyciągnął mnie ktoś odrazu, głosem, spojrzeniem, piękną głową, smutkiem rozlanym na twarzy, bolesnem ust skrzywieniem, zbliżałem się doń i nie żałowałem tego. Słowo zamienione wspólnie, ściśnienie ręki, kojarzyło nasze dusze. Prawda żem dziwak i fantastyk, nadewszystko nudziarz; — bo cóż ciebie pani, obchodzić może spowiedź nieznajomego, nie błyszczącego w świecie ani nazwiskiem, ani bogactwem, ani sławą?
Mimo to, śmiałą ręką kreślę te słowa, — dyktuje mi je pewność mego przeczucia, zamienionego w przekonanie, że ta, która ukradkiem, po cichu, nazajutrz po świetnym balu, biegnie do stóp ołtarza, i tam, zalana łzami, pochylona kornie, modli