Nadruki na folii

— Gdzież się to pani włoczyłaś? wrzasnął nareszcie ochrypłym głosem.
Anna milcząc, zdjęła mantylę i kapelusz, i siadła.
— Więc jest już i małe rendez - vous?! Jużeś się i nauczyła wymykać po za dom — w jasny dzień, wtedy, kiedy sądziłem, że śpisz po przetańczonej nocy! Myślałem, że choć zachowasz pozory. Wiem, wiem, to pewno, baron lub ten głupiec Astolf. Milczysz? i boisz się wyznać. Ale ja cię ztąd wywiozę, nie zniosę dłużej, jutro pojedziemy — chcę pracować, dość już tych balów i awantur o pożyczanym groszu. Jeśli mi przeszkody stawiać będziesz, zastrzelę barona....
— Zastrzel i Astolfa....
— Tak ? więc chyba ktoś trzeci! Wyśledzę go, zabiję, przekonasz się, że nie zawsze w żyłach mych woda płynie. Bezwstydna!
Anna wyprostowała się jak struna, i z ogniem na twarzy, z uniesieniem, którego w niej jeszcze nie znał, zawołała:
— Dosyć tych obelg!
— Więc powiedz gdzieś była! Nie dowiesz się nigdy.... — Nie dowiem? zgada, ale ci przerwę dalsze schadzki. Jutro jeszcze pojedziemy do Pudłowa.