Kamera cctv

z Anną" bo gdy był czułym, to jest szczerym, wywoływał na jej usta uśmiech szyderczy, gdy się gniewał, obudzał w niej jawną pogardę. Musiał więc odegrywać rolę bierną, rolę owych zrezygnowanych mężów, którzy bojąc się straszliwej burzy, zagrażającej ich szczęściu i życiu, zezwalają, na kaprysy i humory żon swoich, choćby i najdziwaczniejsze i najrozmaitsze. Lecz ta rola srodze go męczyła. Zżymał się, unosił gdy się nadarzyła chwila sposobna, a pokorniał znowu i milczał przy ludziach. Na barona Kipruli, którego niedawno serdecznie i natarczywie zapraszał, patrzał teraz z taką nienawiścią, jakby go chciał oczami spalić na popiół. Każdy uśmiech, którym Anna darzyła barona, był dlań pchnięciem sztyletu, a tych uśmiechów jakby umyślnie nie szczędziła. Nie szczędziła ich i dla reszty mężczyzn, tak, że powstał przeciw niej chór żon obrażonych, i zaniedbanych panien. Zaczęto mówić o hrabinie Wiktorowej, jak o nowej Kleopatrze, z tą różnicą, że zamiast Cezarów i Antoniuszów, nie tyle sławnych u nóg swoich trzyma śmiertelników. Annę bawiły głośne obmowy, salonowe intrygi, i rozgłos coraz większy jakiego nabierało jej imię. Nawet coraz nowego poddawała zarzewia, gorejącej famie. Na kilkanaście mil w okolicy, nie