z zazdrości i zgryzoty. Nie pozwoliła mu nawet tańczyć ze sobą., pod pozorem, że wygląda śmiesznie, gdy małżonkowie tańczą ze sobą. Patrzał więc wściekły na młodzieniaszków, którzy objąwszy wiotką jej kibić, walcowali namiętnie i bez końca. Jedyny baron, używał prerogatyw — on tańczył z nią najczęściej, osłaniał szalem gdy wietrzyk zawiał, trzymał wachlarz, chusteczkę i bukiet, przynosił napój dla ochłody, przeprowadzał zmęczoną po salonie. Na wzór włoskiej mody, był nieodłącznym cicisbeo, będąc pierwszym wszędzie i prowadząc za sobą smutną figurę mężowską.
Wiktor nie mógł się wyłamać z trybu życia, który sam lekkomyślnie stworzył. Zabrnąwszy w długi względem barona, nie śmiał być stanowczym; — odsłoniwszy się ze swą nagością moralną przed Anną, nie śmiał jej powstrzymać, a zbezcześciwszy miłość nie śmiał w imię tego uczucia, prosić o łaskę i litość. Czuł, że jest spętany łańcuchem z przeznaczeniem tej kobiety, którą tak pohańbił i zgnębił. Bywały chwile, w których chciał uciekać w świat, ażeby się ochronić od szału, który nim całym opanował; bywały nawet chwile, w których myślał o samobójstwie, on, przeżyty i drwiący dotychczas ze wszystkiego co najświętsze. Nie wiedział jak mówić