Zabudowy szklane

— Poproś pana barona do sali — zaraz będziemy służyć.
— Anusiu, otrzyj łzy — wszak nie chcesz zgubić mnie i siebie. Przed baronem nie taj się ze smutkiem, i oświadcz prost o co cię prosiłem.
— Dosyć, przez Bogn!
— Po raz ostatni Anusiu, błagam cię, odegraj, przyznaję, tę komedyę.
Ukląkł i całował jej nogi.
— Jestem niegodny, zły, tyran, ale mimo to kocham cię, i odtąd będę żył, jak każesz, — zerwę ze zgiełkiem świata i będziemy pracować. Idę przyjąć barona.... przyjdź nie długo, odważ się na ten krok ostatni. Dla celu zapomnij o środku.
I wybiegł na palcach, lekki i uśmiechnięty.
Chwilkę jeszcze po jego odejściu siedziała Anna nieporuszona. Lecz nagle powstała, otarła łzy i rozśmiała się szyderczo, gorzko i donośnie,
W tym śmiechu czuć było przekleństwo życia, zerwanie z przeszłością, energję, i postanowienie pojmowania świata z innej niż dotąd strony.
Istotnie scena z Wiktorem, stanowiła nową. erę w życiu tej kobiety. Czysta, niewinna, zdolna do najszlachetniejszych porywów, dała się samą fatalnością sytuacyi wciągnąć w obrzydłe koło intryg