Meble metalowe

siły. A zacznę od tego, że na balu dziś nie będę, — przyjmuj sam i baw się i kokietuj barona. Ja zamknę się w tym pokoju. Zobaczymy, kto na swojem postawi.
— Anno, nie draźń mnie! Żądam dziś jednej jeszcze ofiary, a potem będziemy wolni.
Anna znużona wysileniem, zasłoniła twarz rękami, głośno szlochając. Wiktor nagle złagodniał, i siadając obok niej na krześle, mówił głosem błagalnym:
— Anusiu, gdybyś mnie ty cokolwiek kochała, nie poniewierałabyś mną srodze, nie deptałabyś wszystkich uczuć, jakie tleją we mnie. Prawda, zbłądziłem, zgrzeszyłem, postępki moje nie zasługują na twój szacunek, ale ostatni raz żądam od ciebie ofiary. Przysięgam na wszystko, że to po raz ostatni. Powiedz tylko dziś baronowi o nagłej potrzebie, wymóż na nim pożyczkę dwudziestu tysięcy, a będziemy pracować uczciwie... Anusiu... przebacz.... zmyję plamę... i dalszem życiem, zasłużę na twój szacunek, jeżeli nie na miłość. Długi te, da Bóg, popłacę, bo mam plan, przecudny plan, który się, uda, udać musi, Anusiu, posłuchaj....
Wygalowany lokaj stanął w progu.
— Pan baron Kipruli prosi, czy może wejść?