Domy Poznań

kruczych jej włosów. Właśnie próbowała wsunąć na alabastrowej białości rękę, bransoletę czarną emaliowaną., z prześliczną w środku perłą.. Lecz twarz jej nie była w zgodzie z wesołością, odpowiednią świetnemu balowi, którego była gospodynią. Komu nawet wolno było przypatrzeć się zblizka, byłby dostrzegł czarną pręgą otoczono oczy, które trzeba było aż zatrzeć proszkiem pudrowym. Koło ust błądził jakiś wymuszony uśmiech, mało co różniący się od bolesnego skrzywienia. Kończyła toaletę nie z owym gorączkowym, pełnym oczekiwanych przyjemności pośpiechem, lecz raczej z powolnością, wyczekującą lada pozoru, ażeby zrzucić z siebie strój wieczorny, i zasiąść w cichym kącie i zapłakać. Sądząc jednak z pozoru, niktby w tej pani hrabinie, nie poznał niedawnej skromnej Anusi. Postać jej nabrała majestatu, ruchy śmiałości i pewności, a całe obejście, owej elegancyi imponującej mimowoli, i trzymającej z daleka. Oczy niedawno świecące pogodnym blaskiem, powlekły się teraz jakąś smętną zadumą czy powagą. Krzątająca się przy niej garderobiana, podawała jej właśnie rękawiczki i chustkę batystową, gdy uchylając gobelinowej kotary, ukazał się hrabia, wyświeżony i wyfraczony.