już w powozie z Anną, a powóz ruszył z miejsca galopem.
— Parole d'honneur porwanie, — zaśmiał się Boleś.
trrn — Nowa awantura!
Książę powalany błotem, blady jak trup, trzęsący się jak w febrze, pijany wściekłością, zerwał się na nogi, chcąc biedz za powozem, ale w tej chwili zabarykadował mu drogę drugi mężczyzna, ów towarzysz Jana, i podając kartę, rzekł:
— Jestem umocowany do traktowania z pańskim sekundantem, — poczem skłoniwszy się grzecznie otoczeniu, zniknął w ulicy, blado oświeconej dogorywającym rewerberem.
Lord Grinsburg i Julek wzięli księcia pod ramiona, uspakajając go słowami, w których więcej było ciekawości dowiedzenia się bliższych szczegółów, aniżeli pociechy. Inni szli w tyle, szepcąc sobie na ucho, dopóki Adolf, niby niechcący, odezwał się głośno:
— To pachnie śmiercią któregoś z tych panów.
— A panu jak się zdawało? szarpnął się książę, podnosząc zaciśniętą, pięść w górę.
— Czyżby miał tym razem odwagę? spytał z cicha Gucio.