Sale konferencyjne Poznań

— Nigdy, teraz cię pojmuję nikczemniku!
— Hola, już i do nazwisk dramatycznych przychodzimy!
— Przysięgę daną biednej, niewinnej dziewczynie, Bóg słyszy i pomści.
— Jaka ty piękna w tej chwili! Te czarne, ciskające pioruny owy, ta postać wysoka i gibka, ta prześlicznej białości rączka wzniesiona w górę, o i ta nóżka maleńka, wąziutka...
— Boże, w jakież wpadłam ręce! zawołała upadłszy na krzesło.
— Klnę się na wszystko co mam najdroższe, że ty masz talent dramatyczny. Przysięgam, ta ręka wzniesiona do góry, a potem nawspółomdlałe opadnięcie na krzesło, jest boskie, genialne, niech się schowa Rachel i Kistori!...
Anusia popatrzała na niego osłupiałym wzrokiem.
— Albo to spojrzenie, jak Boga kocham, Ofelia czysta, Szekspirowska Ofelia, Anusiu, weź tylko kwiatki w rękę, a...
Lecz Anusia nagle poskoczyła do drzwi, i gwałtownie je szarpnęła. Wiktor jednym skokiem był przy niej.
Anusiu. — czyż znowu gniew, nie wolno nawet pożartować?