Papy

prezentował on lud, i mógł zbawiennie oddziałać na zapełniających balkony i paradyz. Nareszcie pan Skakulski, stary podżyły kawaler, żyjący ze skromnej renty, znanym był we wszystkich salonach miejskiego eleganckiego świata, jako mąż wielce usłużny, zawsze napchany nowinami, spełniający tysiączne polecenia najdyskretniejszego gatunku, nawet tak zwane "parawanowe". Umiał przytem zatańczyć, gdy pary zabrakło na wieczorku familijnym, siadał na czwartego do wista, krajał butersznity familijne, rozlewał wino, prezentował młodzież tańcującą, śląc wszędzie swój nieschodzący mu z ust uśmiech błogi, znany pod nazwą: "strategicznego zgięcia". Przeżył już wiele generacyi, zawsze rzeźwy, rumiany i czerstwy, i zawsze gotów do usług i wyręczeń.
Temi trzema sprężynami, postanowił posłużyć się pan Dołęga, nie licząc już księcia Jerzego, który sam przez się najwyższe sfery obrabiać był powinien.
Wybór ten nader trafny dowodził, że pan dyrektor teatru znał ludzi trochę, a miasto i publiczność bardzo.
Przypomina mi się tutaj sposób jednego amerykańskiego humbugu, wymyślony przez jednego