Latarki diodowe

się, że cały jego systemat nerwowy drga za najlżejszem dotknięciem, że myśl i czucie zbiegły się w tych nieokreślonych czynnikach, które wiek XIX nazwał: nerwami.
Artyści i literaci, jak się wyraził pewien fizyolog, znajdują się normalnie w stanie nerwowym, podrażnianym bez ustanku. Wzburzenie ciągłe mózgu zapala ich, zużywa i podkopuje. Błyszczą, paląc się. Są napół - chorymi. Myśl rozświetniając się, niszczy ciało. Praca, namiętność, podnieca ich organizm nerwowy, a więc zużywa, prawda że często na korzyść talentu. Lecz dla tego, że są nerwowymi, są chorymi; dla tego Celsus nazwał ich: genus imbecile a Horacy: irritabile genus vatum.
W Janie stan ten nerwowy, podniecany był od niejakiego czasu jak wiemy, do najwyższego stopnia. Najsprzeczniejsze uczucia walczyły ze sobą, nie wsparte ani jedną chwilą: zupełnej równowagi umysłu. Wrażenia przychodziły piorunująco jedne za drugiemi, nie mając czasu rozpoznać się między sobą. Umysł od nich gorzał, fantazya chorobliwie podbudzoną była, ciało nabrało rzutności i pozornej energii. Był to stan najzupełniej zapalny, ze wszelkiemi pozorami fizycznego zdrowia.
Najmniejsze więc sprzeciwienie się jego woli,