Szkło kominkowe

na zawsze, ale uprosiła go, ażeby jej w ciągu lat czterech dał znak życia, a przez te cztery lata dochowa mu wiary i miłości. Przyrzekł, choć nie wierzył w swój powrót. Pożegnanie ze mną było rozdzierające. Zawieszeni w długim, niemym uścisku, podaliśmy sobie ręce. Z wagonu wychylił się raz jeszcze, i patrzał za mną długo. Ja stałem wryty na miejscu! Zdawało mi się, że pogrzebałem w ziemi najdroższych.
Pocieszałem się jedynie myślą, że będzie do mnie pisał. Obiecał mi to solennie; obiecał donosić mi o stanie swej duszy, o swej działalności, jeżeli się do jakiej poczuje w ochocie. W trzy dni otrzymałem list pierwszy. Był krótki, ale pełen niewysłowionej goryczy, żalu na losy i tęsknoty za Kazią. W kilka dni, otrzymałem drugi. Przeląkłem się, tyle było w nim rozpaczy nie chcącej się pocieszyć. Odpisałem mu po bratersku, zaklinając w imię najświętszych obowiązków, ażeby się wziął do pracy rzetelnej i szukał zapomnienia. Dwa miesiące czekałem na odpowiedź. Zapowiadał mi w niej daleką podróż na północ, w kraj lodów i śniegów, nie podając wyraźnie jej celu. Dołączył otwartą karteczkę do Kazi w tych słowach: