Odzież ochronna

zdecyduj stanowczo i przygotuj do drogi; — za parę godzin powinniśmy być ztąd daleko.
— Lecz co powiedzą ci wszyscy?
— Opinia tych ludzi....
— Jest dzisiaj moją, jedyną.
— A gdy cię ujrzą mą. żoną. ? Powtarzam, będę czekał cierpliwie, dopóki ci serce nie podyktuje tego, co dziś wola twoja odpycha.
Anna porwała jego rękę, jakby ją ucałować chciała, i głosem przerywanym płaczem, mówiła:
— Wielki krok czynię, ale niech się dzieje wola Boga. Jestem samą, najokrutniej opuszczoną, nie widzę przed sobą. ratunku, powierzam się przeto pańskiemu honorowi i.... jeśli wierzyć mogę.... sercu. Ufam panu, oto moja ręka.
Wiktor ucałował ją z uniesieniem.
— Nie pożałujesz tej chwili nigdy droga... żono. Teraz powracam do nich, a za dwie godziny, czekać panią będę na rogu uliczki w powozie. Proszę mi ufać — i do widzeni.
Czas już był wielki, ażeby wrócił do wesoło bawiącej się kompanii.
Zaczęto już głośne robić wnioski, gdzie się mógł podziać, a Melanija podejrzliwsza od innych, niespokojnie kręciła się na miejscu.