Ogrodzenia drewniane

zostaw mnie pan w spokoju, i w cierpliwem oczekiwaniu dalszych przeznaczeń!
— Lecz ja Cię kocham Anno! Czyż potrzeba lat na to, ażeby pokochać?
— Potrzeba znać się przynajmniej.
— Więc będę czekał cierpliwie choćby lat dziesięć, ale przedtem zamieszkaj pani u ciotki mojej, gdzie unikniesz tych ludzi tułaczego życia, tułaczego sposobu myślenia. Zastanów się pani, tyś dla nich dziś obojętnym przedmiotem, jutro staniesz się ciężarem...
— Mięsza mnie to wszystko. Nie zastanawiałam się nigdy nad moją przyszłością, bo dość mi było bolesnej teraźniejszości. Być może, że pan perswadujesz trafnie, lecz mnie się to nie na wiele przyda.
— Więc panią, uratuję mimo jej woli. Tak, pani droga, honor twój i spokój drogiemi są. już dziś dla mnie, bo chcę gdy mnie poznasz, ofiarować ci serce i nazwisko, czyli wszystko, cokolwiek uczciwy człowiek ofiarować jest w stanie. Chcę...
Tu dostrzegł wyraz nieufności na jej twarzy.
— Widzę, że mi nie ufasz, myśląc zapewne, że ja sam w teru towarzystwie żyłem hulaszczo. Tak, nie zapieram się, ale życie moje było dotąd bez celu, me znałem cię, a potem od pięciu tygodni szu-