Penigra

lepszego życia, straszne okoliczności pozbawiły mnie matki, i wszelkiej opieki. Pozostawiona sobie, sama nie wiem co począć, i dla tego chciałabym panu wierzyć...
Å?zy przerwaÅ‚y jej mowÄ™.
Wiktor całując jej rękę, mówił z cicha, nalegająco:
— A czyż mnie pani będziesz uważać za tak wielkiego zbrodniarza, gdy po jakimś czasie, wzajemnego poznania, poproszę Cię o podanie mi ręki przed ołtarzem? I wówczas będę najszczęśliwszym, bo charakter twój, czytam z ślicznych tych głębokich oczu...
— O nie! nigdy nie śmiałabym się powierzyć człowiekowi, którego znam zaledwie, a który mnie wcale nie zna. Jestem wprawdzie niedoświadczony, ale gorycze, jakich uniknąć nie mogłam, dały mi przeczuć wiele. Znam życie z surowej jego i bolesnej strony, nie wiem co mnie czeka przy mojem osamotnieniu i opuszczeniu, i dla tego tem bardziej szanuję świętość takiego uczucia, jakiem jest miłość. Poszłabym wszędzie za człowiekiem, którego bym kochała, lecz byłabym najnieszczęśliwszą, z tym, z którymby mnie złączył czczy tylko i formalny obrządek. Dziękuję panu za jego dobroć... ale po-