Wirówka laboratoryjna

Wszystko zawisło od wyrazu twarzy, od nieokreśloności zamglonych oczu, i od uśmiechu nacechowanego lekką, ironiją, i niezmierną ponętą.
Z twarzy mężczyzny powinien się był przebijać wyraz nieograniczonej żądzy, niestrawionego namiętnego szału, dzikości prawie zachcenia, z rozhukaną rozpaczą, z przygniatającą ślepą niemocą.
W ponęcie rozkosznej kobiety, wabiącej nieokreślonym czarem, przyrzekającej pełnię ziemskiego zadośćuczynienia; w porywie mężczyzny, chcącego się rzucić w jej ramiona z całą świadomością., a zarazem w niemocy uskutecznienia tego, w przykuciu i spętaniu go na miejscu, ślepą, od woli człowieka niezależną przeszkodą, leżała myśl: piekła. Był to niby symbol pragnień i walki całego życia, mającego świecący cel przed oczyma, i zniweczenie go wtedy właśnie, gdy się już blizkim jest kresu.
Usta kobiety zdawały się mówić: "tu znajdziesz wszystko", a otchłań czarna: "nie dosięgniesz jej nigdy". Nigdy było rozpaczą., piekłem, znicestwieniem, zwątpieniem samoistności człowieka, niezłagodzonem najlżejszą, nadzieją, zaczerpniętą po za obrębem ziemskości, w uczuciach szlachetniejszych i uzdrawiających, jakiemi są: wiara i nadzieja nieśmiertelności!