Pozew rozwodowy

— Dosyć panie tej obrazy. Wiktor zbliżywszy się, ujął jej rękę.
— Racz pani wysłuchać mnie do końca. Mam zacną ciotkę, samotną jak ty pani — Jakieżby to dla niej szczęście było, gdyby miała przy sobie przyjaciółkę tak dobrą, tak szlachetną! Nie byłabyś pani dla niej najmniejszym ciężarem, a ja byłbym dumny, żem raz w życiu sprawił coś dobrego. O wierzaj pani słowom, które z serca płyną.
Anna zdawała się wahać,
— Nie znam pańskiej ciotki, a potem zamieszkać w czyimś domu, za poręczeniem młodego człowieka...
— Pani droga, chwile są krótkie. Chcę Cię wydobyć z tej dusznej atmosfery, z tego otoczenia, które cię zepsuje, zepsuć musi...
Anna uśmiechnęła się gorzko.
— Pani czujesz sarna wagę słów moich. Gdybyś miała matkę...
Anna zbladła.
— Słowa moje wydać się mogą dziwne i narzucające się, ale są położenia, gdzie nie ma wyboru.
— Nie wiem co odpowiedzieć, na tak niespodziewaną propozycyę. Jestem opuszczoną, sierotą, wielką sierotą, wiem, że moje miejsce nie tutaj, ale cóż mam począć? Wychowano mnie i ukształcono do