Piaskowce

— Teatr wywiera na ciebie wpływ fatalny. Wszystko ginie ci z przed oczu, boję się nawet, czy dla niego nie poświęciłabyś mnie bez litości.
— Cóż ci szkodzi, że małą. godzinkę zachwycam się sztuką., wszak resztę czasu poświęcam tobie wyłącznie.
— Poświęcasz, — powtórzył z ironiją. Lubisz często posługiwać się tym wyrazem, tak jak wy wszystkie. Wy poświęcacie się zawsze, my nigdy.
— Nie w humorze jesteś, — więc lepiej chodźmy do domu.
— Czy sądzisz, że się tem zmartwię?
— I ja bynajmniej — więc chodźmy.
— Chodźmy.
Wyszli. Jan milczał ponuro. Annę martwiło usposobienie Jana, i niemożność zawiadomienia go o wydarzeniu, które czuła, że nie będzie bez wpływu na dalsze ich życie. Niedaleko od mieszkania, Jan odezwał się nagle:
— Moje sny zawsze prorocze. Dziś naprzykład śniło mi się, żeśmy byli w wielkim ogrodzie, zasianym cudnemi kwiatami. Ty stałaś po jednej stronie kląbu, i obrywałaś listki azalii. Żal mi się zrobiło kwiecia i prosiłem, żebyś mi go rzuciła. Rozśmiałaś się, i rzuciłaś go na ziemię. Podbiegłem chcącego