Robax

ale panu wiadomo, że nie będąc u siebie, nie mogę przyjmować wizyt.
— O! pani Melanja bynajmniej się o to nie zgniewa —
— Być może, ale ja się rozgniewać mogę.
— Lecz pani tego nie uczynisz. Cóżby ci bowiem szkodzić mogła rozmowa z człowiekiem, który od pięciu tygodni, czekał na tak szczęśliwą, dla niego sposobność?
— Istotnie, uważam od dawna, że mi pan czynisz wielki zaszczyt.
— Co pani urażać nie powinno. Przysięgam pani na honor, że skorom panią, po raz pierwszy ujrzał, uczułem, że gdybyś chciała, mogłabyś stać się moją przyszłością...
— Panie!
— A gdym się dowiedział smutnych szczegółów twego pani tu pobytu, chciałbym był, żebyś była moja siostrą, a przez to ochronioną od zetknięcia się — daruj pani — z towarzystwem tak nieodpowiedniem...
Anna wpatrzyła się bystro w twarz mówiącego, ułożoną w tak słodki i sympatyczny wyraz, że mimowoli ręką wskazała mu krzesło, stojące naprzeciw.