Dzierżawa kserokopiarek

— Viwat! to mi dyrektor, dla takiego nie żal pracować. Niech żyje!
Wszyscy wypili duszkiem.
Twarze poczerwieniały, niektórzy zaczęli śpiewać, inni dyskutować o sztukach, rolach i talentach. Melanja z rozpalonem od szampana licem, deklamowała sążnisty, nie kończący się poemat.
Każdy zajęty był sobą, krzyczał, rozprawiał, a Wiktor korzystając z ogólnej wrzawy, wymknął się cichaczem, na palcach, z pokoju.
Przebiegłszy jeden pokój i sień, chwycił za klamkę u drzwi prowadzących do pokoju, w którym zwykle siedziało owo młode, blade dziewczę, nazwane Anusia.
Chwilkę się namyślał z pewną trwogą, lecz nagle szarpnął klamką i wszedł. Równocześnie ktoś krzyknął. Kobieta, siedząca przy lampie z książką w ręku, zerwała się z przestrachem, a ujrzawszy wchodzącego, zmierzyła go od stóp do głowy, mówiąc:
— Pan tutaj?
— Po stokroć przepraszam panią, ale tak się głośno bawią, że chciałem na chwilę odpocząć w ciszy, i dla tego.... '
— Wybrałeś pan moją izdebkę. Bardzo dziękuję,