Drut

należeć do nikogo! Jesteś mi skarbem, którego nie dam sobie wydrzeć!
— Rycerskie wykrzykniki, nic więcej, bo przecież gdy zechcę, pójdę w świat gdzie mi się spodoba. Niewolnicą nie jestem, a w obec prawa, jesteśmy dla siebie obcy.
— Zniesławię cię!
Rozśmiała się głośno i szyderczo.
— Zniesławić? zgoda — i owszem, będzie to tylko nową reklamą dla świeżo wstępującej na deski artystki, której drogę utorowałeś tak troskliwie.
— Jam przeklęty! sam zgotowałem sobie piekło. Tak, jesteś artystką, czuję to po twym egoizmie, po twym chłodzie kaleczącym obojętnie serce moje — tak, jesteś nią, tobie potrzeba scen, wrażeń, bohaterów, zmian dekoracyi, aby talent swój odżywić w rozlicznych sytuacyach. Mnie zrobiłaś pierwszym szczeblem, po którym piąć się chcesz na wyżyny, lecz lękaj się, ażeby ten szczebel nie załamał się pod niebaczną twą stopą.
Wyszedł trzasnąwszy drzwiami z całej siły, na sposób małżonków, czujących się w swych prawach w obec kodeksu.
Anusi lżej się zrobiło na sercu — powiedziała