Zakwaszacze

razem samodzielnej twórczości, która jej do postępu usłać powinna drogę. W odczuwanej w sobie potędze, widziała niezmierny wpływ, jaki wywiera wielka artystka na słuchające ją massy; — zrozumiała czar pętający magnetycznie serca, przeszywający dreszczem zgrozy, lub porywem uniesienia i zachwytu. I ten czar nęcił ją i pociągał. Zdobyć go — chciałaby mieć celem! Rozmyślanie unosiło ją na skrzydłach, zbliżało do mety, zbliżało do wyżyn sztuki. Stanąwszy raz myślą na tej wyżynie, czuła się oczyszczoną, otoczoną blaskiem i chwałą, z któremi nic wspólnego nie ma ziemia i jej nędze. Kąpiąc się w zachwycie kapłańskim sztuki, zapomniała o namiętnościach i przyczynach, które ją. popchnęły z konieczności na drogę wiodącą do świątyni. Tak po skał urwiskach, po przepaściach dochodzi się na szczyt, z którego roztaczający się krajobraz, oprawiony ramą lazurowego nieba, każe zapomnieć o przykrościach przeprawy.
Postanowiła wystąpić po raz drugi, ale w roli obranej przez siebie, odpowiedniej swej indywidualności, podającej sposobność rozwinięcia zasobów, w których posiadanie wierzyła. Rozumiała potrzebę puszczenia się na szerokie morze, choćby z niebezpieczeństwem zanurzenia. Wielkie kreacye ma-