Centralne odkurzacze

od pułapu, i ruszył przodem; w poważnym nastroju ruszyli za nim; niebawem ujrzeli w ścianie kurytarza kamienną tablicę i czarnemi zgłoskami wyryty na niej napis:
"Żyj w pokoju, Waleryo, i módl się za nami. " Aktea przyklękła przy grobie i poczęła. modlić się cicho, Gera toż samo uczyniła, Wicyniusz i Scypion stanęli za nimi. Na twarzach obydwóch malowało się wzruszenie. Coraz tłumniej do głowy Wicyniusza cisnęły się wspomnienia. Życie gwarne, jakie teraz prowadził, zatarło ją w jego wspomnieniach, lecz w ciszy tutaj go otaczającej, przed tym kamieniem, imię jej noszącym stanęła, ona, jak żywa przed jego oczyma... I ogarniało go coraz większe rozrzewnienie, bronił się przed nim, walczył z nim, lecz zwyciężyło go w końcu: z oczu jego potoczyły się łzy, osunął się na kolana obok siostry i płaczem wybuchnął.
— Matko! — począł skarżyć się głośno — czemu ziemię opuściłaś, zanim godzina szczęścia wybiła dla nas.
Aktea zwróciła się ku niemu i dłoń swą położyła na ramieniu brata.
— Ta godzina wybije jeszcze, wierzę w to, nie tracę nadziei; dlatego tylko wracam do was, abyśmy z czasem mogli być razem — rzekła łagodnym głosem.
Mówiąc to, myślała o przyszłem życiu, lecz on jej nie zrozumiał.
— Czy widziałaś, aby kto z grobu powstał — odparł, wstrząsając głową.