Latawce

przeto być winniśmy; będziemy się teraz tylko nocą zgromadzali na modły i narady, a u wejścia na straży stać zawsze będzie jeden z was... Gdy stojący na górze spostrzeże grożące nam niebezpieczeństwo, wówczas krzyknie po dwakroć: Jezus! A gdy stojący na dole pochwycą to hasło, zasypią natychmiast wejście do kurytarzy. W tym celu trzeba dziś jeszcze nagromadzić kamieni i piasku... Teraz rozejdziemy się, dzieci, i pełnijmy odważnie wielkie dzieło podźwignięcia ludzkości z upadku... Bądźmy czujni i ostrożni, nie narażajmy się niepotrzebnie, bo im liczniejsi jesteśmy, tem więcej zdziałać będziemy mogli. Lecz niechaj miłość życia nie będzie w nas silniejszą nad miłość Chrystusa; niechaj troska o siebie nie uczyni nas lękliwymi; pamiętajmy o tem, że umierając za Chrystusa, zdobywamy nieśmiertelność, że o tyle warto tylko żyć, o ile życiem naszem pomagamy, aby dobro, prawda i światło zwyciężyły na ziemi zło, obłudę i ciemnotę.
— Amen — ozwali się obecni jednogłośnie i poczęli przystępować kolejno do starca, klękali u nóg jego i głowy kornie chylili, a on błogosławił wszystkich z kolei, krzyż znaczył w powietrzu nad nimi i głosem drżącym od wzruszenia szeptał:
— Panie, wspieraj ich, czuwaj nad nimi.
A gdy ostatniego pobłogosławił, oddalił się zwolna, otoczony księżmi. Chrześcijanie zaś zwrócili się do Aktei, z wyciągniętemi ramionami:
— Żegnaj, siostro — mówili — niechaj Bóg wspiera twe święte zamiary.