Producent mebli tapicerowanych

wszy, iż wszystko w porządku, furtyan począł nasłuchiwać, czy pobożni nie nadchodzą; w kurytarzu rozległy się właśnie czyjeś kroki; po chwili weszły trzy osoby i stanęły na uboczu. Byli to Wicyniusz, Gera i Scypion. Wicyniusz stawił się na żądanie siostry, stara piastunka przyprowadziła go tutaj; Scypion uprosił ich, aby go zabrali ze sobą.
— Przyjacielem wszakże waszym jestem, zdrady obawiać się nie możecie — rzekł, a oni nie śmieli mu odmówić. Za tym trojgiem schodzić się poczęli inni: kościół się zapełnił... Wicyniusz i Scypion niespokojnym wzrokiem szukali wśród zebranych Aktei, lecz nie mogli jej zobaczyć. Chrześcijanie ciekawe spojrzenia ku nim rzucali.
— Kto oni? — pytali siebie i odpowiedzi nie otrzymywali. Obecność między nimi Gery uspakajała ich w pewnej mierze. Stara znaną była, jako gorliwa chrześcijanka, pewni byli, iż ci, których przyprowadziła, złych zamiarów nie żywią względem nich. Wtem z głębi jednego z bocznych korytarzy doleciał śpiew harmonijny, a zarazem uroczysty i słodki. Wicyniusza i Scypiona śpiew ów dziwnie przeniknął, podobnego uczucia nie doznali nigdy.
— Jezu, o, Jezu — dobiegły ich wyrazy, i z kurytarza wysunęło się jednocześnie kilka postaci niewieścich w czarnych szatach. Szły zwolna, śpiewały zgodnie hymn uroczysty, w ręku trzymały jarzące świece; w pośrodku nich widać było dziewczę całe w bieli, z zasłoną na twarzy, w wieńcu z białych kwiatów na głowie. Jednocześnie z drugiego kury-