Opony Pirelli

— Cyt! — szepnął naraz Wicyniusz.
Ona umilkła i poczęli się wsłuchiwać; jakiś szelest dochodził ich uszu.
— To mama — tonem uspakajającym odezwała się po chwili Aktea.
U wejścia do altany stanęła średnich lat niewiasta, w ciemnej szacie, która w swobodnych fałdach spływała jej od pleców, tuż za nią widać było starszą kobietę, która strój niewolnicy miała na sobie; zerwawszy się z darni, dzieci do matki pospieszyły; ona ucałowała je z kolei.
— Akteo — rzekła, zwróciwszy się do córki — zmartwiłaś mnie: o bliźnim źle mówić nie przystoi nikomu, a tem bardziej dziewczęciu młodemu, którego serce odznaczać się powinno słodyczą, ty zaś mówiłaś źle o siostrze swojej.,. To zwiększa winę.
Mała, zawstydzona, spuściła oczy, próbowała jednak się usprawiedliwić.
— Alboż ona nie mówi o nas źle — odparła, ściągając z gniewem brwi — nie dawniej, jak wczoraj, nazwała nas przybłędami.
— Kto na ciebie kamieniem, ty chlebem na niego — odezwała się stojąca za Waleryą niewolnica, Gerą tutaj zwana, stara piastunka Wicyniusza i Aktei.
Dzieci rozśmiały się głośno.
— Wolę dobrem za dobre płacić, a złem za złe — odparła dziewczynka, hardo czoło podnosząc.
— Bo nie masz w sercu pokory, tej najpiękniejszej z cnót ludzkich — rzekła Gera.
Tym razem ujął się za siostrą Wicyniusz.