Zetor

Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich - strona 89

Słowa ostatnie wymówiła głosem stłumionym, w końcu łkaniem wybuchła. Objęła piastunkę ramieniem i tuląc się do niej, szeptała:
— O niedobra, opuszczasz mnie, nawet na święty obrzęd chrztu nie przyszłaś mi pobłogosławić.
— Spóźniłam się nie z mej winy — odparła Gera, gładząc ciemną główkę wychowanki — pustym był już kościół, gdyśmy tam przybyli, więc tutaj podążyliśmy. Uspokój się i posłuchaj mego zdania.
Aktea, mocując się

Darmowa reklama:

Podzielasz nasze zainteresowania? Zobacz Zetor - licza się najlepsi.
www.kunert.com.pl

Naszyjniki - Nauka Angielskiego Warszawa

z sobą, stłumiła płacz. Wówczas Gera, przysiadłszy się obok niej na ławie, tak mówić poczęła:
— Nie widzę, dlaczego miałabyś nie wracać do nas. Marcelus Petroniusz wie o wszystkiem i krzywdzić cię więcej nie pozwoli. Wicyniusza obecność powstrzymywać też będzie złośliwą �?ucyę, a przytem i ona obecnie już nie taka, jak dawniej; przekonała się, iż jeśli nie Bóg, to ludzie złych karzą. Wszyscy, o których przyjaźń i szacunek dbała, odwrócili się od niej. Scypion nie wita jej na ulicy, zgnębioną jest i smutną, pragnie odzyskać przychylność dawnych przyjaciół, poprawić sobie opinię... Nie przeczę, że tutaj łatwiej życie płynąć ci może, lecz czyż powinniśmy wybierać łatwiejszą drogę, czy tą, na której pożyteczniejsi być możemy?... Nie wielka zasługa być dobrą, pobożną, i cierpliwą, gdy nikt nas nie drażni, nikt przeszkód nie stawia naszej pobożności, lecz bądź taką wśród nieprzyjaciół Chrystusa, wśród tych, co szydzą

Oznaczenia: Zetor

« strona 88 strona 90 »