Noclegi toruń

nie wiedząc, co się z nią stało. A kto wie, czy widując tutaj Akteę, pod jej i waszym wpływem chrześcijaninem nie zostanie.
Blada twarzyczka Aktei zakwitła rumieńcem, oczy jej pociemniały z radości, nie śmiała jednakże odezwać się ze swojem zdaniem, lub z prośbą. Decyusz i Gabryela zamyślili się poważnie. Nareszcie starzec pierwszy podniósł głowę.
— Gdy wróci, przyprowadź go do nas — rzekł.
Dziewczynka rzuciła się do nóg jego z podziękowaniem, on drżącą dłoń położył na jej głowie i wzrok podniósł w górę.
— Panie, daj jej sercu spokój — wyszeptał, poczem zwrócił spojrzenie na klęczącą u nóg jego — dzień wielki zbliża się dla ciebie, Akteo — dodał głosem uroczystym. — O tym dniu powinnaś obecnie tylko myśleć; potem serce twoje będzie mogło bić dla rodziny, dla bliźnich, dla ojczyzny, ale teraz tylko Boga i Chrystusa, Syna Jego, niechaj zna i kocha.
Aktea podniosła się z powagą.
— Wróć do domu, Gero — rzekła — i nie odwiedzaj mnie więcej przed wielkim owym dniem.
Gera ucałowała ją kilkakrotnie.
— W dzień uroczystości przyjdę cię pobłogosławić — odparła — jeśli powróci już, przyjdziemy razem.
Dziewczynka starała się usilnie zastosować do rady Decyusza, lecz mimowoli często pobożne jej rozmyślania i modlitwy płoszyły myśli o bracie: pytała się ustawicznie, czy powrócił?... czy wie już,