Okna kraków

lecz żaden hałas z nich nie dobiega. Wtem coś zaszeleściało, z zaułka wysunęły się dwie postaci. Gdy weszły między murem otoczone domki, jedna zrzuciła z głowy zasłonę i ukazała się z pod niej twarzyczka dziewczęcia o szafirowych, pełnych wyrazu oczach.
— Ot, pilno ci było patrzeć w gwiazdy — odezwał się głos z pod drugiego płaszcza — a czy ty wiesz, kto mieszka w tych domach?
— Bracia — odparło dziewczę — Decyusz zna ich wszystkich.
— Wolałabym wszakże, abyś się jeszcze za kryła twemi szaty, lepiej być nadto ostrożną, niż za mało.
Dziewczynka usłuchała tej rady i szła dalej w milczeniu. Po chwili obie postaci dotarły do domu Decyusza i tutaj zatrzymały się. Dziewczynka do drzwi zastukała. Nie zaraz jej otworzono, słychać było wszakże kroki powolne, zbliżające się ciężko ku drzwiom; nareszcie rozwarły się podwoje i starzec z białą głową stanął na progu; w ręku trzymał świecznik.
— Aktea! Gera! — wykrzyknął Decyusz radośnie — cóż was sprowadza do mnie?
— Niebezpieczeństwo — odparła piastunka — Aktei imię pomieszczonem zostało na liście oskarżonych o sprzyjanie chrześcijanom; przyprowadziłam ją tutaj, gdyż nocą" spodziewamy się, że cezar straż po nią przyśle, a zuchwała dziewczyna, gdy ją zaklinano, by zaparła się, że sprzyja chrześcijanom, wyznała głośno, że wielbi Chrystusa.