IMPREGNACJA BETONU

— PrzyrzekÅ‚em Å?ucyi, że ciÄ™ zaproszÄ™ na wyÅ›cigi, które odbyć siÄ™ dziÅ› majÄ… u nas — odparÅ‚ Kajus — przybÄ…dź w samo poÅ‚udnie.
— Do Å?ucyi spieszÄ™ wÅ‚aÅ›nie — rzeki Scypion — puść mnie.
Lecz Kajus nie zdejmował dłoni z jego ramienia.
— Czy wiesz, kto na przyszłych igrzyskach jako ofiara na pożarcie tygrysa wystąpi? — zapytał.
— Czytał mi Trajan listę — odparł Scypion.
— Więc Aktei imię usłyszeć musiałeś?
— Tego imienia na liście niema.
— Źle chyba słuchałeś...
— Jeśli było, to go już niema.
— Musi być, wiem nawet, kto je wpisał; czy znasz Sabinę, śmiała kobieta, podobno dotarła do samego cezara.
— Opiekunka Å?ucyi?
— Tak jest!
— Nikczemna! Puść mnie, ostrzegę córkę Marcelusa, niechaj wie, kogo ma w swym domu.
Kajus rozśmiał się głośno.
— Nie trudź nóg, na nic się nie zda ostrzeżenie — rzekł z ironią — pupilka niezawodnie nie lepsza od opiekunki.
— Puść, na Jowisza! — rzekł Scypion.
Kajus opuścił dłoń. a gdy Scypion dalej pobiegł, szepnął z cicha, goniąc go posępnym wzrokiem:
— Trzeba jednakże sprawdzić, czy imię Aktei wykreślono z listy skazanych.